Παρασκευή, 22 Σεπτεμβρίου 2017

saved state

από την μία σκέφτομαι μακάρι να υπήρχε τρόπος να γύριζα πίσω σε ένα παλιότερο saved state που δεν σε είχα γνωρίσει και από την άλλη τρελαίνομαι στην ιδέα πως δεν θα είσαι μάρτυρας πλέον στην ζωή μου.. αντικρουόμενα όπως πάντα
ήμουν σήμερα στην δουλειά και σκεφτόμουν.. αναρωτιόμουν πως είναι δυνατόν να είναι πλέον τα πράγματα έτσι μεταξύ μας, τόση απόσταση να υπάρχει ανάμεσα μας, ήθελα να σου μιλήσω για την μέρα μου και πως πήγε και δεν μπορούσα
βραδιάζει πιο νωρίς (κοσμοϊστορική αποκάλυψη) έβλεπα τον δρόμο έξω και σκεφτόμουν αν είσαι κάπου εκεί και με παρατηρείς, για λίγο έκανα τις δουλειές σαν να με έβλεπες και όταν βγήκα με τα σκουπίδια σε έψαξα, δεν σε βρήκα φυσικά..

Παρασκευή, 15 Σεπτεμβρίου 2017

λάικ και ανφόλοου

σταμάτησα να γράφω στο αρχείο που σου μιλούσα.. δεν μπορεί να καλύψει την ανάγκη μου και το να διαβάζω πράγματα που πιθανόν να μου έλεγες (η να μην μου έλεγες, το ίδιο κάνει) μου κάνει περισσότερο κακό..
η εποχή των social media.. ανέβασα μια ιστορία στο instagram για να δω αν θα την δεις αλλά δεν την είδες, με έκανες unfollow :P (κάτι που δεν πίστευα ποτέ πως θα έγραφα.. λάικ και ανφόλοου..)
σκέφτηκα να γράψω κάτι στο fb αλλά δεν γράφω ποτέ εκεί οπότε θα ήταν κάπως.. ούτε εκεί είμαστε πλέον φίλοι φυσικά :P οι συνομιλίες μας πάντως υπάρχουν ακόμα και στα δύο.. το fb τα κρατάει όλα για πάντα, κάποτε είχα διαβάσει πως κρατάει ακόμα και αυτά που πληκτρολογείς και μετά σβήνεις πριν πατήσεις enter, μου κάνει λίγο urban legend αλλά ποιος ξέρει!
δεν μπορώ να μην είσαι μάρτυρας της ζωής μου :(

Κυριακή, 10 Σεπτεμβρίου 2017

επέστρεφα σήμερα το βράδυ από την δουλειά και άλλαξα την διαδρομή μου, δεν ήθελα να περάσω μόνος από εκεί που περνούσαμε μαζί..
όλα μοιάζουν να έχουν χάσει το νόημα τους γιατί δεν τα κοιτάς εσύ.. σαν όλα να γίνονταν για σένα, σα να ήτανε ένα μήνυμα που χάνει την σημασία του (και τον λόγο ύπαρξης του) αν δεν έχει παραλήπτη

Παρασκευή, 8 Σεπτεμβρίου 2017

καθόμουν το απόγευμα στο μαγαζί και κοιτούσα τους ανθρώπους έξω από την τζαμαρία.. περπατούσαν οδηγούσαν.. και αναρωτήθηκα πως μπορούν αυτοί να συνεχίζουν όταν για μένα έχουν σταματήσει τα πάντα; πως μπορεί ο κόσμος αμέριμνος να γυρνά όταν εγώ διαλυθεί;
έπρεπε να σηκωθώ, να μαζέψω, να καθαρίσω, να κάνω προετοιμασία για αύριο αλλά εγώ καθόμουν εκεί κολλημένος
πως γίνεται να τελείωσει κάτι που δεν ξεκίνησε ποτέ; και όμως..
νίωθω κενός, θέλω να σου γράψω και δεν υπάρχεις πια, επέλεξες να μην υπάρχεις.. αλλά εμένα δεν μου έδωσες την επιλογή
όλη μέρα μου έρχεται να κλάψω και δεν μπορώ.. είμαι ανάμεσα σε κόσμο και το συγκρατώ..
θα φτιάξω ένα αρχείο και θα σου μιλάω, δεν γίνεται να μην σου μιλάω

Δευτέρα, 21 Αυγούστου 2017

κάτι καινούριο ή κάτι γνωστό;

αύριο επιστρέφουμε στην δουλειά.. η ξεκούραση τελείωσε.. οι μέρες πέρασαν γρήγορα και σήμερα που είναι η τελευταία μέρα νιώθω πως δεν ήταν αρκετές..
από αύριο θα είναι μαζί μας μια φίλη, μια κοπέλα που δουλεύαμε μαζί για χρόνια στο παλιό μαγαζί που δούλευα, έχουν περάσει πέντε χρόνια από τότε.. έχω λίγο άγχος για το πως θα είναι να δουλεύουμε ξανά μαζί μετά από τόσο καιρό, τότε δεν υπήρχε άλλος άνθρωπος στον οποίο μπορούσα να βασιστώ πάνω στην δουλειά περισσότερο από ότι σε αυτήν και κάθε φορά που είμασταν στην ίδια βάρδια μπορούσα να είμαι ήσυχος, πως ότι και να γίνει θα τα καταφέρουμε, είναι πολύ σημαντική αυτή η γαλήνη, αυτή η ησυχία μέσα σου το να έχεις εμπιστοσύνη σε κάποιον.. ελπίζω έτσι να συνεχίσουμε και τώρα :) πιστεύω πως με αυτήν δίπλα μου, την ικανότητα της και την ψυχολογική υποστήριξη που θα μου προσφέρει απλά η παρουσία της θα πάνε όλα καλά και θα μπορέσω να πετύχω τους στόχους μου για την σαιζόν
lol αν απογοητευτώ και από αυτήν θα χάσω την πίστη μου στον άνθρωπο οριστικά!

Παρασκευή, 18 Αυγούστου 2017

ένα περίεργο όνειρο

είδα σήμερα το απόγευμα ένα όνειρο, περίεργο.. επισκέφτηκα μια ηλικία και ένα μέρος που δεν έχω επισκεφτεί ποτέ στα όνειρα μου, την εποχή που ήμουν στο δημοτικό..
έβρεχε και πηγαίναμε στο σχολείο με τρεις συμμαθητές μου, τρέχαμε για κάποιον λόγο, και οι τρεις τους φορούσαν μπλε αδιάβροχα, εγώ δεν φορούσα.. μόνο το πρόσωπο του ενός μπόρεσα να αναγνωρίσω και αυτό όχι με απόλυτη βεβαιότητα, ανεβαίναμε μια ανηφόρα που οδηγούσε στο σπίτι του παππού μου στο χωριό, δεν είχε καμία σχέση με την τοποθεσία του σχολείου που ήταν στην πόλη και την την διαδρομή αυτή δεν την είχα κάνει ποτέ μαζί τους
φτάσαμε στο σχολείο και μπήκαμε σε μια αίθουσα επίσης άγνωστη, είμασταν μαζεμένα τα παιδιά της τάξης μου, έξω έβρεχε και μέσα στην αίθουσα που έμοιαζε πιο πολύ με κουζίνα σπιτιού είχε αναμμένη μια ξυλόσομπα, ζέστανα τα χέρια μου.. υποτίθεται πως ετοιμαζόμασταν για εκδρομή (μέσα στην βροχή;) οι δάσκαλοι ήταν σε μια δίπλα αίθουσα και συζητούσαν, τρία πρόσωπα μόνο αναγνώρισα, το ένα μόνο σαν όνομα.. το δεύτερο ήταν το κοριτσάκι που αγαπούσα τότε και φυσικά πήγα και κάθησα δίπλα του, δεν μπόρεσα να διακρίνω καλά το πρόσωπο της αλλά ήταν αυτή, καθόταν σε έναν πάγκο πιο ψηλά από μένα και μου έδωσε κάτι φαγώσιμο να δοκιμάσω, χτύπησε ένα τηλέφωνο δίπλα της και το σήκωσε και εγώ είπα το σήκωσε η διευθύντρια και γελάσαμε, σε ένα στρόγγυλο τραπέζι καθόταν μια άλλη συμμαθήτρια μου που έχει πεθάνει και μου έδωσε δύο κομμάτια από κάτι σαν κριτσίνι και μάλιστα ολικής άλεσης.. κάπως της παραπονέθηκα δεν θυμάμαι καλά.. και έδωσα το δεύτερο κομμάτι στην άλλη κοπέλα που είχα αναγνωρίσει μόνο με το όνομά της, έξω έβρεχε.. μέσα είμασταν με τα μπουφάν μας και η σόμπα έκαιγε..
μου άφησε μια δυνατή εντύπωση αυτό το όνειρο, πρώτη φορά επιστρέφω σε εκείνη την εποχή και θυμήθηκα πρόσωπα που έχω να σκεφτώ πάρα πολλά χρόνια, σκεφτόμουν πως αν πήγαινα στην πόλη μου αυτό το καλοκαίρι θα επισκεφτόμουν το παλιό μου δημοτικό να δω πως είναι τώρα, αλλά δεν πήγα τελικά, έμεινα εδώ